معلم عزیزم روزت مبارک
به گزارش شبکه اطلاع رسانی افغانستان (afghanpaper)، امروز دوشنبه ، سوم جوزا برابر است با روز معلم . از این روز همه ساله در سراسر کشور به منظور ارج گذاری به مقام معلم تجلیل می شود.
این روز در واقع متعلق به کسانی اند که محروم ترین انسانهای کشور ما را تشکیل می دهند . یاد بود و تجلیل از سوم جوزا جز ابراز احساسات پاک شاگردان مکاتب ، مراکز تعلیمی و مؤسسات تحصیلی چیز دیگر برای معلمان نیست.
کمتر معلمی را می توان در افغانستان پیدا کرد که به شغل معلمی اکتفا کند و بتواند با اتکا به درآمد نسبتاً پایین آن، زندگی خود را بچرخاند. بسیاری از معلمان در این کشور به مشاغل جانبی، از جمله فروشندگی در بازار برای تامین مخارج زندگی می پردازند.
پایین بودن سطح درآمد، مشکل مسکن و دیگر دغدغه های اقتصادی و معیشتی، تنها بخش کوچکی از مشکلات معلمان در افغانستان است.
همانطوری که تاریخ افغانستان مملو از بی عدالتی ها بوده؛ متاسفانه معلمان نیز از این آفت بزرگ و طرح ریزی شده سیاستمداران، دولت مردان درامان نبوده و همواره معلمین از حقوق مادی و معنوی شان درکشور محروم بوده اند و حکومت ها بمنظور رسیدگی به مشکلات و تشویق نمودن آنها سعی و تلاشی که سرنوشت معلمین را تغییر می داد ، انجام نداده اند.
از سوم جوزا درحالی در کشورما تجلیل می گردد ، که در افغانستان هزاران شاگرد و هزاران معلم بر اساس عدم امنیت مکاتب شان مسدود بوده و بی سرنوشت می باشند . اما حکومت افغانستان با تمام توان و قدرت خویش با همکاری جامعه جهانی و حضور گسترده نیروهای خارجی در مناطق جنوبی و نا آرام کشور مو فق به تأمین امنیت و فعال نمودن مکاتب نگردیده اند .
گرچه دولت ادعا دارد که اکنون بیش از پنج میلیون شاگرد در مکاتب سراسر کشور جذب و مصروف فراگیری تعلیم و تربیه میباشند؛ اما از نگاه کیفی و راهبردی ؛ وزارت معارف راهکار و برنامه های دراز مدتی را که بتواند با چالشهای امروز و آینده ما مقابله کند،پیاده نکرده است. در عوض خبر های شنيده می شود که عده اي در آستانه انتخابات تلاش دارند که از بالقوه های انسانی معارف در جهت سبک و سنگین کردن وزن انتخاباتی خود استفاده برند.
در سطح کشورهای همسایه به طور اوسط برای هر 25 شاگرد یک معلم مکلفیت رسیدگی دارد در حالی که در کشور ما، یک معلم در یک صنف درسی مکلفیت تدریس و رسه گی به 50 شاگرد را به عهده دارد.
از سوی دیگر سطح پایین سواد وعدم آشنایی معلمین به شیوه های نوین درسی خود باعث گردیده تا کیفیت تعلیم و تربیه در کشور پائین بیاید و در نتیجه آن متعلمین بعد از فراغت نتوانند به صورت درست به موسسات تحصیلات عالی جذب گردند؛ عدم جذب تعداد بی شماری از شاگردان در تحصیلات عالی در سال جاری گواه بر آن است.
کمبود وسایل درسی چون میز و چوکی، لابراتوار های تجربوی؛ کتابخانه و نداشتن مکاتب خود عامل دیگری است که تاثیرات منفی را بر روان شاگرد و فعالیت معلم می گذارد.
حکومت افغانستان و جامعه جهانی اگر در صدد ان هستند که افغانستان را آباد کنند ، می باید توجه جدی به معارف و مشکلات معلمین و متعلمین داشته باشد و در غیرآن انتظار پیشرفت و یک جامعه مترقی را نداشته و تداوم این مسئله جز اتلاف وقت معلمین و متعلمین نخواهد بود .
1389/3/3
|